بعدازظهر شنبه(24دیماه1384)دومین کنفرانس خبری محمود احمدی‌نژاد برگزار شد.از طریق شبکه ی خبر تلویزیون ایران،کنفرانس را به صورت زنده به تماشا نشستم.از پیش می دانستم که بیشترین پرسش خبرنگاران درباره ی مسائل هسته ای خواهد بود ولی نمی دانستم که کسی از زندانیان سیاسی سخن نخواهد گفت.هنگامی که کنفرانس خبری به پایان رسید،باور نداشتم که زندانیان سیاسی فراموش شده باشند.به سراغ سایت های خبری رفتم،متن کنفرانس را چندین بار خواندم؛کوچکترین اثری از نام زندانیان سیاسی نبود.احساس بدی داشتم.شاید برای دنیای امروز،مسائل هسته ای آن قدر مهم است که دیگر جایی برای قربانیان راه آزادی و حقوق بشر نمی ماند ولی به خود حق می دهم که احساس بدی داشته باشم.منتظر نبودم که خبرنگاران داخلی به موضوع زندانیان سیاسی بپردازند ولی انتظار داشتم که خبرنگاران خارجی از این موضوع نگذرند.

"کریستین امانپور"خبرنگار سی ان ان در این کنفرانس خبری گفت:"در مصاحبه ای که آقای بوش و خانم مرکل داشتند،در مورد صحبت های شما درباره ی حذف اسرائیل اظهار نگرانی کرده بودند و تاکید کردند که ایران نباید به دانش هسته ای دست پیدا کند."خبرنگار خبرگزاری فرانسه نیز پرسید:"برنامه های شما در صورت فرستادن پرونده ی هسته ای ایران به شورای امنیت چه خواهد بود؟"؛"صادق صبا"از بنگاه خبری بی بی سی سوال کرد که چرا با وجود خطر باالقوه ی حمله ی اسراییل،ایران نمی خواهد سلاح هسته ای داشته باشد؟خبرنگار رویترز هم از ابراز نگرانی کشورهای دوست ایران مانند روسیه از آغاز تحقیقات هسته ای و تاثیر آن بر تصمیم ایران پرسید.

بی تردید برای شبکه های خبری مورد اشاره،مسائل هسته ای،در درجه ای از اهمیت قرار دارد که اجازه ی طرح موارد دیگری را نمی دهد.ولی نمی دانم اگر می دانستند که بر زندانیان سیاسی چه می گذرد آیا باز هم سخن نمی گفتند؟زندانی سیاسی در زندان باید شرایط سخت و ناگوار زیادی را مانند فشارهای روحی و جسمی،محدودیت ملاقات با خانواده،محدودیت استفاده از امکانات،محروم شدن از حقوق اجتماعی و...به جان بخرد.زندانی سیاسی نه امیدی به پایبندی حکومت به اصول حقوق بشر دارد و نه انتظار رعایت عدالت از دستگاه قضایی.ولی همین زندانی سیاسی در زمانه ای که سازمان های داخلی در جهت دفاع از حقوق زندانیان و یاری رساندن به آن ها فرو می مانند؛ امیدوار است سازمان ها و مراجع بین المللی از نقض آزادی بیان در ایران پرده بردارند.شاید کسی بگوید اگر خبرنگاری هم در کنفرانس خبری محمود احمدی‌نژاد ،از زندانیان سیاسی یاد می کرد؛هیچ تفاوتی نمی کرد و قرار نمی شد کسی آزاد شود.ولی آیا این دلیل خوبی برای سکوت است؟بی شک،نه.

بی گمان جمهوری اسلامی،بی تفاوتی و خستگی پیگیری کنندگان وضعیت آزادی بیان و زندانیان سیاسی را آرزو می کند.درست به همین سبب در پایان کنفرانس خبری،هیچ کس شادمان تر از احمدی‌نژاد و حکومت ایران نبود.زیرا هیچ کس آن ها را به دلیل نقض آزادی بیان و ادامه ی بازداشت زندانیان سیاسی سرزنش نکرد.

احمدی‌نژاد در این کنفرانس خبری در پاسخ به سوال خبرنگار روزنامه ی شرق در مورد سخنان محمدتقی مصباح یزدی درباره ی جمهوریت و رای مردم گفت:"معتقدم بحث های علمی را باید با بحث علمی پاسخ داد."ولی کاش یکی پیدا می شد و می پرسید "آیا زندانی کردن روزنامه نگاران،دانشجویان،وبلاگ نویسان و فعالان کارگری همان پاسخ علمی مورد اشاره ی احمدی‌نژاد است؟"شاید هم دایره ی آزادی بیان تنها شامل افرادی مانند مصباح یزدی می شود.