در روزهای اخیر و در هنگامی که تیم ملی فوتبال ایران و کاستاریکا در ورزشگاه آزادی تهران بازی داشتند؛زنان و دختران با وجود تلاش ها و تجمعات،با مقاومت ماموران پلیس نتوانستند به داخل ورزشگاه راه یابند و حتی مورد یورش و حمله نیز قرار گرفته اند.
تا کنون،زنان برای دست یابی به حق طبیعی خویش مبنی بر حضور در ورزشگاه ها،تنها بوده اند و ما(مردان و پسران) برای دفاع از این حق زنان،کمتر اقدامی انجام داده ایم.
ولی ما امروز می توانیم با همراهی کردن زنان و دختران،آن ها را در رسیدن به خواسته ی طبیعی شان یاری کنیم.از همین رو پیشنهاد می کنم که برای آغاز،ما مردان و پسران،هیچ یک از بازی های فوتبال لیگ برتر و فوتبال ملی را از ورزشگاه ها به تماشا ننشینیم و همچون دختران و زنان،مسابقات را از تلویزیون نگاه کنیم تا در و دیوارهای ورزشگاه های خالی از تماشاگر،فوتبال را نظاره کنند.نگویید که شدنی نیست.باور کنید شدنی است.همان گونه که زنان و دختران،بیست و هفت سال است که جایی بر روی سکوهای ورزشگاه ها ندارند ما نیز باید در همراهی با آنان خود را از این سکوها محروم کنیم.اگر چنین کنیم،بی تردید درهای ورزشگاه ها دیر یا زود بر روی همه ی تماشاگران گشوده خواهد شد.اگر هم اینگونه نشود،تازه وضع مان می شود مانند دختران.
پس شک نکنید و خود را از حقی که دختران و زنان از آن بی بهره اند؛محروم کنید.من نیز چنین می کنم و در ورزشگاهی که سکوها تنها برای پسران و مردان است،حاضر نخواهم شد.